कुठेतरी छानसे वाचलेले

सकाळी झोपेतुन जाग आल्यावर... उशीर झाला आहे हे
माहिती असतानाही... बाबांच्या मांडीवर डोकं ठेवुन
पुन्हा थोडा वेळ झोपण्यासारखं स्वर्गसुख इतर कुठलं
नाही. अशा वेळी बाप-लेकीचं प्रेम पाहुन
आईच्या चेहेर्यावरील आनंद सुद्धा हळुच पाहताना खुप
मजा येते. पण फ़क्त दोन-तीन दिवसच हे सुख मनात
साठवुन पुन्हा दुर जावं लागणार हा विचार मनात
आला की डोळे ओलावतात.
मनातला हुंदका बाबांना ऐकु जाऊ नये याचा अतोनात
प्रयत्न केला.. तरीही.. अस्थीर भावना बाबांपर्यंत
पोहोचतातच. हळुच बाबा डोक्यावर थोपटतात.
त्या एका मजबुत हाताच्या स्पर्शातुनच मग डोळे
पुसुन.. पुन्हा उभं राहण्याची ताकद मिळते. देवाने
अशी काय जादु दिली आहे बाबांच्या हातामध्ये..
की केवळ थोपटण्याच्या स्पर्शातुन नवीन पंख
पसरायची उमेद मिळते. "बिनधास्त पुढे जा! लागेल तिथे
मदत करायला मी पाठीशी आहे. चुकलीस तर वाट
दाखवेन... बरोबर असलीस तर.. शक्य तितकं कौतुक
करेन!" या फ़क्त शब्दांनीच किती बळ येतं. अगदी..
गावाच्या वेशीतुन गाडी निघताना...
बाबांचा चेहेरा नजरेआड होई पर्यंत अश्रु रोखुन
धरण्याचं बळंही मिळतं... त्यांच्याच त्या उबदार
हातांच्या थोपटण्यातुन..!

किर्रर 

(संकलन)